اتواسکلروز

اتواسکلروز رشد غیرطبیعی‌ و تدریجی‌ استخوان‌ اسفنجی‌ در گوش‌ میانی‌ است. این‌ رشد مانع‌ عملکرد طبیعی‌ یکی‌ از استخوان‌های‌ کوچک‌ گوش‌ میانی‌ که‌ مسئول‌ انتقال‌ صداست‌ شده‌ و از این‌ طریق‌ سبب‌ کاهش‌ شنوایی‌ می‌شود. اتواسکلروز معمولاً هر دو گوش‌ را مبتلا می‌سازد و در هر دو جنس‌ و همه‌ سنین‌ دیده‌ می‌شود ولی‌ در جنس‌ مؤنث‌ دوبرابر بوده‌ و در سنین‌ 30-15 سال‌ شایع‌تر است‌. همچنین این بیماری می‌تواند گوش داخلی یا همان حلزون را هم درگیر کندعلایم‌ شایع‌

کاهش‌ شنوایی‌ تدریجی‌ و پیشرونده‌ که معمولا از سن بلوغ شروع می‌شود. بیمار مشکل شنوایی ابتدا با صداهای آهسته و بتدریج با صداهای بلندتر را دارد. غالب این بیماران علاوه بر افت شنوایی دچار وزوز گوش می‌شوند .

در این بیماران معمولا سابقه‌ای از چرک و عفونت گوش وجود ندارد.

علل‌

این‌ اختلال‌ به‌ نظر می‌رسد تا حدی ارثی‌ باشد.60% افراد مبتلا دارای‌ سابقه‌ خانوادگی‌ این‌ بیماری‌ هستند. در تعدادی از آنها هیچ علتی یافت نمی‌شود.

عوامل تشدید کننده بیماری

· سابقه‌ خانوادگی‌ کاهش‌ شنوایی‌
· نژاد سفیدپوست‌. حدود 10% افراد سفیدپوست‌ به‌ درجاتی‌ از اتواسکلروز مبتلا هستند.
· بارداری‌ که‌ ممکن‌ است‌ تحریک‌کننده‌ آغاز بیماری‌ باشد.

پیشگیری‌

در حال‌ حاضر این‌ بیماری‌ قابل‌ پیشگیری‌ نیست‌. در صورت‌ وجود سابقه‌ خانوادگی‌ این‌ بیماری‌، قبل‌ از تشکیل‌ خانواده‌ مشاوره‌ ژنتیک الزامی‌ است‌.

عواقب‌ مورد انتظار

در بیشتر موارد با جراحی‌، شنوایی‌ حداقل‌ به‌ طور نسبی‌ حفظ‌ می‌شود.

عوارض‌ احتمالی‌

کری‌ کامل‌ در عرض‌ 15-10 سال‌ در صورت‌ عدم‌ درمان‌ هرچه‌ بیمار جوانتر باشد، سرعت‌ کاهش‌ شنوایی‌ بیشترخواهدبود.

تشخیص:

تشخیص‌ بیماری‌ براساس‌ شرح حال و معاینه و آزمون‌های‌ شنوایی‌ نظیر اودیوگرام و آزمون‌ رینه‌ (بررسی‌ هدایت‌ استخوانی‌ صدا)‌ می‌باشد. کاهش شنوایی تدریجی بدون علت در یک فرد جوان که در معاینه پرده گوش سالم داشته و تست شنوایی‌اش نشان دهنده یک کاهش شنوایی انتقالی باشد اولین تشخیص اتواسکلروز است.

آزمایش شنوایی یا همان ادیوگرام نشان‌دهنده کاهش شنوایی انتقالیست. البته در افرادی که درگیری حلزون دارند کاهش شنوایی از نوع حسی عصبی هم دیده می‌شود.

درمان‌

هدف از درمان بازگرداندن شنوایی طبیعی و در صورت امکان کاهش وزوز است. دو درمان برای این بیماری وجود دارد:

سمعک: استفاده از سمعک با توجه به اینکه در این بیماران تشخیص کلمات خوب است سمعک‌های پیشرفته دیجیتالی می‌توانند با افزایش شدت صدا شنوایی را بهتر کنند. اشکالات سمعکهای قدیمی مثل سوت زدن یا پیچیدن صدا هم در آنها کمتر است.

جراحی: علیرغم سادگی و موثر بودن سمعک بسیاری از بیماران و بخصوص افراد جوان حاضر به استفاده از آن نیستند. راه دیگر جراحیست جراحی معمولا از طریق مجرای گوش انجام می‌شود وپس از کنار زدن پرده استخوانچه رکابی برداشته شده و بجای آن یک پروتز گذاشته می‌شود. جراحی حدودا یک ساعت طول کشیده و می‌تواند با و یا بدون بیهوشی باشد.

دارو: درمان دارویی نقش چندانی در درمان این بیماری ندارد و تنها در دوره های فعال آن از داروی فلورید سدیم استفاده می‌شود.

مراقبت‌های پس از عمل جراحی:

استراحت به‌مدت یک هفته گروهی از بیماران پس از عمل سرگیجه دارند. بنابراین لازم است در طول هفته اول استراحت نمایند.
· عدم فعالیت سنگین همچون ورزش بمدت دو ماه
· عدم ورود آب به داخل گوش تا زمانی که پزشک معالج اجازه دهد.
· عدم پرواز با هواپیما به‌مدت 3 هفته
· بهتر است در 3 هفته اول به پشت ویا گوش مقابل بخوابند.

در صورت بروز هر کدام از علایم زیر پزشک خود را مطلع کنید: درد شدید، افت ناگهانی شنوایی، سرگیجه های ادامه دار، تب، ترشح چرکی از گوش

نتایج پس از جراحی چگونه است؟

این جراحی بسیار دقیق و حساس است ومهارت و تجربه جراح نقش بسزایی در میزان موفقیت دارد. اصولا در دست جراح ماهر و البته مراقبت‌های دقیق پس از عمل شانس بیمار برای دستیابی به بهبود چشمگیر شنوایی در حدود 95% است. در 4% بیماران ممکن است شنوایی تغییری نکند و در کمتر از 1% احتمال کمتر شدن شنوایی وجود دارد.